طرحواره درمانی یا درمان مبتنی بر طرحواره یک درمان ابتکاری و تلفیقی است که توسط یانگ و همکاران (۱۹۹۹ و ۱۹۹۰) بر اساس درمانها و مفهومهای سنتی درمان شناختی – رفتاری پیریزی شده است.¨این روش درمانی، مؤلفههایی از رویکردهای مختلف، از جمله نظریۀ شناختی – رفتاری، دلبستگی، روابط موضوعی، ساختارگرایی و روان تحلیلی را در برگرفته است.
طرحواره درمانی این مؤلفهها را در قالب یک مدل مفهومی و درمانی با یکدیگر یکپارچه ساخته است. این روش به منظور درمان اختلالات روانی مزمن که به درمان متعارف مقاوم هستند طراحی شده است. هدف این روش درمان مشکلاتی است که ریشه عمیق در دوران رشد کودکی و نوجوانی دارند.
طرحواره درمانی ترکیبی است از روشها و فنون شناختی، رفتاری، بین فردی و تجربه گرایانه است. طرحواره درمانی اگرچه مؤلفههای شناختی و رفتاری را برای درمان ضروری میداند، بااینحال به تغییر هیجانی، تکنیکهای تجربی و رابطهی درمانی هم اهمیت میدهد. طرحواره درمانی دو ویژگی مهم رفتاردرمانی شناختی را حفظ کرده است: ساختاریافتگی و نظاممندی.
